مصاحبه آقای مهندس اسدنسب

گفتگو با آقای مهندس مسعود اسدنسب

دانش­‌آموخته مهندسی برق، ورودی 1362

مدیرعامل شرکت فرانگار تبریز

زمینه فعالیت شرکت:

تولید حسگر‌های صنعتی و سامانه‌­‌های حفاظتی پرده نوری و نمایندگی فروش برخی شرکت‌‌های اروپایی در ایران

یک معرفی اجمالی از خودتان به عنوان فارغ‌التحصیل دانشگاه صنعتی شریف بفرمایید.

اینجانب مسعود اسدنسب، در سال 1365 در رشته الکترونیک در مقطع کاردانی از دانشگاه صنعتی شریف فارغ‌­التحصیل شدم. با توجه به عدم امکان ادامه تحصیل در دانشگاه‌‌های دولتی در آن زمان، در سال 1366 دوباره در کنکور سراسری شرکت کردم و در رشته برق-قدرت دانشگاه تبریز شروع به تحصیل کرده، در سال 1372 در مقطع کارشناسی فارغ‌­التحصیل شدم.

چه سوابق شغلی و کارآفرینانه­ای داشته‌­اید؟

هنگام تحصیل در دانشگاه شریف، به صورت کوتاه مدت در ج‌هاد دانشگاهی مشغول فعالیت بودم. پس از فارغ‌­التحصیلی به مدت دو سال نیز در شرکت «آیدین الکترون» که مؤسس آن از فارغ‌­التحصیلان دانشگاه شریف بودند مشغول به کار شدم و در این زمان بود که در دانشگاه تبریز نیز تحصیل می­‌کردم و اقدام به تأسیس شرکت «تبریز پژوه» کردم. تأسیس این شرکت به اتفاق دو تن از دوستان، همزمان با تحصیل و دوران جنگ بود. در این شرکت اقدام به تولید سنسور‌های صنعتی کردیم و با توجه به نیاز آن موقع و محدودیت‌های موجود و شرایط مملکت، پیشرفت خوبی هم داشتیم. پس از چ‌هارده سال از این شرکت جدا شدم و شرکت «فرانگار تبریز» را در سال 1381 تأسیس کردم که در حال حاضر در این شرکت تعداد 12 نفر مشغول به کار هستند.

دیدگاهتان را درباره کارآفرینی در ایران بفرمایید.

در این مقطع از زمان و با توجه به شرایط اقتصادی ایران و ج‌هان، یک کارآفرین در شرایط سختی به سر می­برد. افزایش هزینه­‌‌ها، وضعیت نابسامان بازار، رکود اقتصادی، تورم، رقبای خارجی مانند چین و کره و … با قیمت‌‌های تمام‌­شده پایین، همه دست به دست هم داده­‌اند و مشکلات زیادی را برای یک کار­آفرین ایجاد کرده است تا در بازاری اینچنین رقابتی، بقا داشته باشد.

به نظر شما کارآفرینان نسبت به سایر افراد جامعه چه ویژگی­‌‌هایی دارند؟

ایجاد یک محیط برای تولید، تحقیق و … برای کار و کارآفرینی مختص افرادی هستند که سرشان درد می‌­کند تا یک کاری انجام دهند، مورد تازه­ای کشف کنند و یا پول در بیاورند. توانایی ایستادن در مقابل مشکلات عدیده را دارند و به نوعی، از کار‌هایشان لذت می­برند.

تأثیر دانشگاه بر سوابق کارآفرینانه شما چه بوده است؟

دانشگاه تا حدودی می‌تواند بر کارآفرینی تأثیر بگذارد، چرا که بیشتر دانشجویانی که از دانشگاهی چون صنعتی شریف فارغ‌­التحصیل شده‌­اند، یا ادامه تحصیل داده‌­اند و مشغول کار‌های آموزشی هستند که البته بازخورد این کار نیز در صنعت مشاهده می‌­شود و یا جذب دانشگاه‌‌ها و شرکت‌های خارجی شده‌­اند و بقیه که اقدام به کارآفرینی و اشتغالزایی کرده‌­اند اگر خودشان دارای آن درک و حس کار کردن هستند مسلماً در دانشگاه‌‌های دیگر نیز این توان را تا حدودی کم و بیش می­‌یافتند. من سراغ دارم کسانی که از همین دانشگاه و در رشته برق فارغ‌­التحصیل شده‌­اند، ولی الآن پنیر می­فروشند و یا استخدام یک شرکتی هستند که کار غیر مرتبط انجام می­‌دهند.

اما آنچه که دانشگاه بر من تأثیرگذار بود با توجه به این که برخی استادان دوره کاردانی از استادان اصلی دانشکده برق نبودند اما خود محیط و یا استفاده از کلاس‌های سایر استادان به صورت مستمع آزاد، انگیزه­‌ها و علائق خاصی در من ایجاد کرد.

نظر شما در مورد ارتباط صنعت و دانشگاه چیست؟

به نظر من ارتباط صنعت و دانشگاه ضعیف است. آنچه که خودم در این باره احساس کرده‌­ام این است که اگر یک کارفرما به دانشگاه مراجعه نماید و در یک مورد درخواست کمک نماید، این به صورت پروژه بین دانشجویان تقسیم می‌­شود و به خاطر تجربه کم دانشجویان، طرحی که ارائه می‌­گردد حاوی تمام شرایط یک طرح مطلوب نخواهد بود و در نتیجه مشکل ارباب رجوع حل نمی‌­شود.

به نظر شما برای جهت‌دار کردن تحصیل دانشجویان چه کار باید کرد پس از ورودشان به صنعت، مؤثرتر واقع شوند؟

باید ارتباط دانشگاه با صنعت بیشتر و جهت‌دار باشد و تن‌ها به کارآموزی و کارورزی اکتفا نکنند.

توضیح مختصری درباره فعالیت‌های انجام گرفته در شرکت فرانگار بفرمایید.

در شرکت فرانگار تبریز ما دو نوع کار انجام می­‌دهیم: یک بخش تولیدی است و بخش دیگری تجاری؛

تولیدات ما شامل انواع سنسور‌های صنعتی است. سنسور و اندازه‌­گیری، دنیای خیلی وسیعی دارد که ما توانسته‌­ایم کم و بیش بخش کوچکی از این دنیای بزرگ را پوشش دهیم. تجارت ما به صورت نمایندگی فروش برخی شرکت‌های اروپایی در ایران است. همه این شرکت‌ها سازنده سنسورند و در این باره توانسته‌­ایم از نظر فناوری، مسائلی را هم از ایشان یاد بگیریم.

آیا در زمینه ساخت سنسور‌های صنعتی، نوآوری هم داشته­اید؟

نوآوری خاصی را نمی‌­توانم اشاره کنم اما ما توانسته­‌ایم در بیشتر موارد، سنسور‌هایی را که از خارج کشور قابل تهیه نبوده است خودمان طراحی کنیم و بسازیم.

نظر شما درباره انجام کار گروهی در ایران چیست؟

مشکل است!

به چه شخصی می­توان گفت «آدم موفق»؟

کسی که به بیشتر خواسته­‌های خود برسد.

ارسال دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. زمینه های مورد نیاز علامت گذاری شده اند *