مصاحبه آقای مهندس محمدرضا نجفی منش

س: آقای مهندس! لطفاً در مورد سوابق تحصیلی و کاری خود توضیح دهید.

من در سال 1350 در رشته مهندسی مکانیک دانشگاه صنعتی شریف پذیرفته شدم و در سال 1356 فارغ التحصیل شدم. حذف ترم ها به دلیل اعتصاب ها و همچنین فعالیت های زیاد در فوق برنامه ها باعث طولانی شدن مدت تحصیل من شد. من در اکثر گروه های فوق برنامه حضور داشتم و از بنیان گذاران عکاسخانه دانشگاه بودم. همچنین یکی از فعالان گروه کوهنوردی و گروه اسکی بودم که هر هفته حدود 80 نفر از دانشجویان را به پیست دیزین می بردیم و به آنها اسکی آموزش می دادیم. تمام کارها مرتب و منظم و با برنامه رایانه ای به صورت دسته جمعی انجام می شد. می توان گفت تمام کوه های ایران را فتح کردیم. چندین مسافرت خارج از کشور نیز تدارک دیدیم. دانشجویان را به افغانستان، هند، ترکیه، یونان، جمهوری های سابق اتحاد جماهیر شوروی، یوگسلاوی سابق، رومانی و … بردیم که بسیاری از دوستی ها در همین مسافرت ها شکل گرفت. بعد از اتمام تحصیلات وارد بازار کار شدم. 8 سال در فولیران مشغول کار بودم و پس از آن به گروه شرکت های فنرلول پیوستم. در حال حاضر دبیر انجمن سازندگان قطعات خودرو هستم. انجمن ریخته گران را بنا کردم که مدتی هم جزو هیئت مؤسسان آن بودم. (در انجمن قطعه سازان خودرو هم در هیئت مؤسسان بودم.) در عین حال مدیرعامل شرکت فنرلول ایران و عضو هیئت مدیره سایر شرکت های وابسته به آن نیز هستم.

س: آقای مهندس! به چه صورت درس می خواندید؟

حرکت های فوق برنامه شاید از درس خود دانشگاه برای من جذابیت بیشتری داشت. در سن 21 سالگی به تنهایی به هند، هیمالیا، کشمیر، نپال سفر کردم که تقریباً یک ماه راهپیمایی بود. همچنین سفری 5 روزه در کویر لوت از کرمان تا زابل داشتیم که تمام راه را با شتر طی کردیم. به نظر تجربیاتی که از این سفرها به دست آوردم در هیچ جای دیگری قابل به دست آوردن نبود. تجارب و جسارت هایی که در کارهای فو ق برنامه دانشگاه پیدا کردم در صنعت به من بسیار کمک کرد، به عنوان مثال در شرکت ریخته گری فولیران با آن که چیزی از متالورژی نمی دانستم توانستم کارخانه را با همکاری دوستان راه بیندازم. تمام این فعالیت ها به ما یاد داد که از راه های نرفته نترسیم و دست به دست هم دهیم و با یکدیگر کار را به پیش ببریم. باید به بچه ها یاد دهیم که خودشان تجربه کنند و کار را پیش ببرند. یکی از مزیت های کار جمعی این است که تک تک افراد را جلو می برد که این امر به نوبه خود به نوآوری و پیشرفت در کارها کمک می کند.

س: شرکت فنرلول به چه صورت تأسیس شده است و چه مراحلی را گذرانده و در حال حاضر در چه موقعیتی قرار دارد و برنامه های آینده آن چیست؟

من پس از 8 سال فعالیت در فولیران، کار در بخش خصوصی را ترجیح دادم و با گروهی که شرکت را تأسیس کرده بودند آشنا شدم و با آنها مشغول به همکاری شدم و توانستیم با کار گروهی شرکت فنرلول را به 5 شرکت گسترش دهیم. شرکت فنرلول ایران در سال 1363 تأسیس و در سال 1368 بهر هبرداری از آن آغاز شد. شرکت فنرلول با عضویت در انجمن فناوری فنرسازان انگلستان برای نخستین بار نگرشی نوین در این صنعت نوپا ایجاد کرد. این 5 موفق به اخذ S,JIT,SS,TQM در ایران و برقراری سامانه های ISO شرکت پس از اخذ اولین گواهینامه 9002 را اخذ نمود. همین طور QS گردید و به عنوان اولین واحد صنعتی گواهینامه 9000 ISO اولین گواهینامه 14001 گردید. ISO/TS موفق به دریافت گواهینامه 16969 و تحقیقات مان R&D فنرلول حدود 200 نفر پرسنل دارد که همگی  باسواد و عمدتاً بالای دیپلم هستند. بخش نسبتاً فعال و بخش آموزش کاملاً فعال است. نظام های خوبی برای خودمان تدوین کرده ایم که خیلی ها بعداً از ما الگوبرداری خواهند کرد. برنامه های آینده شرکت فنرلول، توسعه صادرات به کشورهای صنعتی از جمله فرانسه و است. J.V نیز تولید مواد اولیه مورد نیاز در داخل کشور با همکاری طرف خارجی به صورت

س: محصولات شما چیست؟

0 تا 33 میلیمتر و نیز انواع لنت خودرو و / محصولات ما انواع فنرهای فشاری، پیچشی، کششی و فرمدار از قطر مفتول 18 موتورسیکلت و همچنین آجر است که آجر در شرکت گرگان زمین تولید میشود و به کشورهای آسیایی صادر می شود.

 س: شما چه صادراتی داشتید؟

اولین قطعه ای که به فرانسه صادر شد فنرهای شرکت فنرلول ایران بود که 7 یا 8 سال پیش صورت گرفت. که بزرگترین شرکت تولید کننده فنرهای مخصوص «KERN LIEBERS» فعالیت بعدی بستن قرارداد با شرکت کمربند ایمنی در دنیا است و در حال حاضر حدود سه سال است که در حال تولیدیم. وجود دارد، آیا دانش فنی هم فروخته اید؟ « شرکت فنرلول » س: با توجه به توسعه یافتگی که در بله. به دنبال قراردادی که بین کشور مصر و ایران خودرو برای تولید خودرو سمند بسته شده است ما نیز کارخانه تولید قطعات راه اندازی خواهیم کرد.

س: به نظر شما یک کارآفرین موفق چه ویژگی های عمده ای دارد؟

به نظر من کارآفرین کسی است که خودباور باشد و اعتماد به نفس داشته باشد. همچنین جسور و شجاع باش و قدرت ریسک پذیرى بالایی داشته باشد و از کارهای جدید نترسد.

س: نظر شما درباره پروتک لالحاقی مرکز کارآفرینی، مرکز رشد، پارک پردیس چیست؟

من این مدل را در مالزی دیدم که بسیار هم قشنگ و مؤثر است. این پروتکل برای پیشرفت ایده های ما خیلی خوب است. ما باید هدف را مشخص کنیم. زمانی هدف، ارتقاى فناوری است و یکی از راه های حصول آن نیز درگیر شدن دانشگاه با صنعت در مسائل موجود است. یکی دیگر از راه ها همراه شدن با این مسائل روز است، اما مطلبی که وجود دارد این است که باید مجموعه کشور را به این کار ترغیب کرد. واقعیت این است که ما خود می توانیم تولید علم کنیم ولی در حال حاضر اعتقادها و باورها در این زمینه به شدت ضعیف است. به عنوان مثال من 10 سال پیش ایده ای در مورد فنر داشتم که می گفتم می شود برنامه ای درست کرد که با ٪ وارد کردن مشخصات فنر، مشکل فنر ترسیم شود. با یکی از بچه های دانشگاه روی این فکر کار کردیم و تا 80 راه را هم رفتیم که متأسفانه به دلایلی ناتمام ماند. اما می توانید باور کنید که چه زمانی انگلستان این کار را انجام داد؟ چهار سال بعد!

س: شما از این کاری که شروع کردید استفاده هم کردید؟

بله. البته کاری که ما شروع کردیم ناتمام ماند، ولی کاری بود که قبلاً کسی انجام نداده بود. این همان عدم باور است که به خاطر آن دست به کارهای نشده نمی زنیم. اما ما انجام دادیم و شد. اگر کمی بیشتر کار می کردیم می توانستیم زودتر از انگلستان این ایده را پیاده کنیم. خوشبختانه پتانسیل بسیاری وجود دارد، فقط باید کمک کرد و به آنها سر و سامان داد.

0 دیدگاه
  1. غلامعلی قرائی
    غلامعلی قرائی
    22 مرداد 99 در 2:07 ب.ظ

    من دبیر ۳تشکل قطعه سازی خودرو کشور هستم کانون انجمن قطعه سازی ؛انجمن صنایع همگن استان تهران وانجمن قطعه ساران تهران : بیش از ۲۰سال است که ازنردیک آقای نجفی منش را میشناسم وایشان ۸۰ درصد ازوقت خودرا دربخش همیاری وحمایت از صنعت قطعه سازی کشور صرف نموده خداوند موفق بدارش

    پاسخ
ارسال دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. زمینه های مورد نیاز علامت گذاری شده اند *