مصاحبه آقای مهندس مهدى سیداحمدیان

س: آقای مهندس! لطفاً خودتان را معرفی کنید و در مورد ایده شکل گیری شرکت پن جتاش توضیح فرمایید.

من مهدی سیداحمدیان ورودی سال 1346 و به عبارتی فارغ التحصیل دوره ی اول دانشگاه صنعتی شریف هستم. در حال حاضر مدیر عامل شرکت پن جتاش هستم که در زمینه طراحی و تولید انواع  تابلوهای برق فعال است. بعد از فارغ التحصیل شدن و گذراندن دوره خدمت سربازی در ذوب آهن ابتدا در شرکت پاورز به عنوان مهندس کارگاه و سپس رئیس کارگاه در زمینه پروژه های تأسیساتی و نصب مشغول شدم و سپس شرکت گسترش نیرو را با چند تن از دوستان هم دانشگاهی تأسیس و تا آغاز سال 1362 در این شرکت فعال بودم. کم کم شرایط برای کارهای پیمانکاری سخت شد و به این نتیجه رسیدم که با توجه به شناختی که در این سال ها پیدا کرده بودم به طرف کارهای تولیدی میل کنم و این تصمیم را در سال 1364 با همکاری چند تن از دوستان اجرا نمودیم ( 5 نفر که نام شرکت پن جتاش نیز به بهانه همین شراکت پنج نفری است) و شرکت را تأسیس و تا سال 1367 به صورت نیمه متمرکز و در سال 67 به صورت فعال تولید را در زمینه ساخت تابلوهای برق شروع کردیم. ما کار را با یک خم کن دستی و یک قیچی 2 متری ساده شروع کردیم و سرمایه اندکی داشتیم (نفری یکصد هزار تومان). خدا را شاکریم که اکنون مساحت کارخانه 3300 متر و مساحت سالن ها و انبارها حدود 2000 متر و تعداد پرسنل به نفر رسیده است. در طول این سال ها سرلوحه خط مشی شرکت، صداقت و کیفیت کار بود. ضمناً سعی کردیم در کنار کار اصلی، محصولات فرعی دیگر مانند سینی و نردبان کابل نیز داشته باشیم. دوره شکوفایی ما سال های 72 تا 75 بود. بعد از آن یک توقف تا سال 79 داشتیم، پس از سال 79 پروژه های پتروشیمی و پارس جنوبی گشایش عجیبی در کارهای تولیدی ایجاد نمود. تأثیر این پروژه ها در صنعت، مهندسان مشاور و به طور کلی در جامعه به شدت چشمگیر بود و امیدوارم این توقف کنونی موقتی باشد و دوباره حرکت و جنبش و نشاط  در جامعه صنعتی 30 نفر در شرکت کار می کردند که در حال حاضر به 70 نفر بالغ شده است و علت این ، ایجاد گردد. در سال 79 افزایش فقط پروژه های نفتی بوده است. در زمینه صادرات کالا باید عرض کنم بازار آنقدر تشنه بود که فرصت تفکر را برای بازاریابی خارجی نمی داد اما ما باید به فکر صادرات هم باشیم.

س: آقای مهندس! چشم انداز شما برای آینده شرکت چیست؟

این فکری است که در حال حاضر من را مشغول کرده است. با توجه به این که دیگر در مرز بازنشستگی هستم، با توجه به شرایط کنونی تصمیم گیری بسیار مشکل شده است. در طول تمام سال های فعالیت مان حقوق کارکنان در اول هر ماه پرداخت می شد و به طور متوسط روزی 2 ساعت اضافه کاری هم داشتیم، اما متأسفانه در حال حاضر نه تنها اضافه کاری نداریم بلکه نگران به تعویق افتادن حقوق کارکنان هم هستم. در این شرایط چشم اندازی برای آینده شرکت نمی بینم و تصمیمی هم نمیتوانم بگیرم.

 س: آقای مهندس! شما تا چه میزان با  مراکز علمی تحقیقاتی در ارتباط هستید؟

در زمینه کار تحقیقاتی خیلی کم کار کرده ایم و ارتباط هم با مراکز علمی نداشته ایم، اما با دانشگاه خودمان به عنوان کمک در بعضی مواقع ارتباط داشته ایم.

س: نظر شما در مورد ارتباط  مؤثر صنعت با دانشگاه چیست؟

فکر می کنم مقداری عدم آشنایی صنایع نسبت به امکانات و توان دانشگاهی وجود دارد، یعنی من از امکانات دانشگاه خودم بی اطلاع هستم و نمیدانم امکانات دانشگاه در زمینه کاری من به چه میزان است. همچنین هزینه هایی که دانشگاه  دارد تا یک کار تحقیقاتی را برای صنایع انجام دهد بالاست و صنعت بخش خصوصی، توان پرداخت این هزینه ها را ندارد. به نظر من این دو عامل، یکی عدم آشنایی با توانایی های مراکز دانشگاهی و دیگری بالا بودن هزینه های تحقیقاتی باعث شده که این ارتباط ضعیف باشد.

س: در مرکز کارآفرینی  دانشگاه صنعتی شریف ایده ای مطرح شده تحت عنوان  لطفاً نظر خود را درباره این ایده بفرمایید.

اولین مشکلی که در زمینه عملی شدن این طرح به نظر می آید، وقفه ای است که به علت گذراندن خدمت سربازی ایجاد میشود و این وقفه باعث به هم خوردن بسیاری از برنامه ریزی ها خواهد شد؛ ولی اگر کسی بدون وقفه ادامه دهد به نظر من طرح می تواند موفق باشد، اما اگر منقطع باشد تیم ها ثابت نخواهند ماند و تغییر تیم باعث به هم خوردن برنامه ها خواهد شد.

س: آقای مهندس! به عنوان کلام آخر اگر صحبتی هست بفرمایید.

باید از افرادی که در دانشگاه صنعتی شریف کارهای مختلفی را در راستای بهبود وضعیت این دانشگاه انجام داده اند قدردانی به عمل آید، مانند مرحوم آقای دکتر مجتهدی که دانشگاه  را بنیان گذاشت و مرحوم آقای دکتر امین  که  تشکیلات آموزشی و اداری دانشگاه را مدون نمود.

ارسال دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. زمینه های مورد نیاز علامت گذاری شده اند *